Τα ονειρα μέσα στα τραγούδια

Τα ονειρα. Σε πληθυντικό αριθμό.

Εκείνα τα σχέδια, τα μεγαλόπνοα ή και τα λιγότερο φιλόδοξα, που σου δίνουν το χέρι για να περπατήσεις. Κι ας μη γίνονται αληθινά και ας μη σκάνε πάντοτε τα πυροτεχνήματα που σχεδίαζες με τόσο ζηλο, ανοίγουν ένα δρόμο που χάραξες εσύ.

Το ¨ονειρο. Ενα.

Εκείνο με το άρθρο του μπροστά. Το άρθρο που δηλώνει τη μοναδικότητα της υπόστασής του και που έρχεται να του δώσει ενα νόημα ξεχωριστό που σχεδόν σε κάνει να βρίσκεις στις συντεταγμένες του έναν άλλο σκοπό. Τον δικό σου σκοπό. Αυτον που περνάει μέσα από τη γραμμή της ζωής της παλάμη ενός άλλου ανθρώπου και έρχεται να συμπληρώσει τη δική σου . ¨Η εκεινον που έρχεται να γίνει «το σύνορο του “εδώ” και του “αλλού” .Ο μονομάχος τ’ ουράνιου και του εφικτού. Ερχεται και δεν είναι πια όνειρο, είναι η δική σου πραγματικότητα.Μπορεί κι απατηλή. Ωστόσο ,όπως εγραψε κάποτε μια ακροβάτισσα στο δρόμο των χεριών της

Το όνειρο όταν κρατιέται γίνεται δηλητήριο

Γι`αυτο κι οι ονειρώξεις

Γι`αυτό κι οι επιθυμίες κ οι πόθοι

Μα όταν η ποίηση κρατιέται

Ούτε ονειρώξεις Ούτε επιθυμίες Ούτε πόθοι

Μονάχα αναθυμιάσεις Καμένου χρόνου

Και ψεύτικες συναλλαγές με την ζωή

Τα ονειρα μέσα στα τραγούδια

Advertisements

Και τώρα οι δυο μας μωρό μου

 

Η δική μου σιωπή ποτέ δε βρήκε ένα φίλο. Ακόμα και τις ώρες που εκπλήρωνα το τελευταίο μου χρέος, να γίνω δηλαδή μητέρα της μητερας μου, και υστερα να την αποχαιρετήσω, κανείς δε μου χαρίστηκε στη σιωπή μου.
Η αλήθεια είναι πως κι εγώ φοβάμαι τη σιωπή των άλλων.
Τι ατέλειωτο κρυφτό!
Από τους ανθρώπους, τους καθρέφτες, από τα χρόνια που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη μας έναντι πινακίου στοργής.

 

 

 

Τίτλοι τέλους

Άκουσε,
ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας

Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα
Έχοντας μια πικρή γεύση τρικυμίας στα χείλη.
Δεν είναι για να λογαριάζεις γαλανή ως το κόκαλο
άλλο καλοκαίρι,
Για ν’ αλλάξουνε ρέμα τα ποτάμια
Και να σε πάνε πίσω στη μητέρα τους,
Για να ξαναφιλήσεις άλλες κερασιές
Ή για να πας καβάλα στο μαΐστρο

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο.
Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ’ αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.
( Απόσπασμα απο την Μαρίνα των βράχων του Ο. Ελύτη)

Παχυνόμενη οργή,καμιά ανακωχή

Σκέφτομαι
Αυτό που φώλιασε στην αριστερή γωνία
της γιορτινής κουζίνας μου
τι είναι;
Εξημερώνεται;
κι αν τ`αφήσω αμολυτό θα εξοργίσει τον κόσμο
μέρες που είναι?
Να το αγνοήσω
όπως αδιαφορώ για τα εποχικά λαμπιόνια
αυτό το αφελές φώτο σοπ της ευδαιμονίας
ή να το κάνω να με αποφύγει
λέγοντάς του μαλλιαρές βιβλικές ιστορίες
και λαμπερά αστέρια
αιώνια προσαραγμένα
στις κορφές ψειριασμένων ελάτων?
Ή να εφεύρω μύριες δικαιολογίες
για να πάψω να το δικαιολογώ
που προσέρχεται στην θεία κοινωνία
κι υστερα γονατίζει και προσεύχεται στον Αθώο
με τα χέρια πλυμένα και το πρόσωπο προβαρισμένο σε χαμόγελο γλυκό?

Καλύτερα να με φανταστώ καθισμένη
σε μια πάνινη πολυθρόνα
καταμεσής σε εναν προσφυγικό καταυλισμό
να αγναντεύω τον Μωυσή
να υψώνει προς τον ουρανό ενα ραβδί
για να χορτασει «μάνα»
το μπλαβιασμένο απο πείνα και κρύο αλλόθρησκο παιδί.

– θεέ θεέ είσαι εδώ;
-βάλε τις παρωπίδες σου και δεν θα σε κυνηγώ

ή να μάθω επιτέλους να προσεύχομαι σωστά
ή , ακόμα καλύτερα, να γίνω πόρνη
και μετά να με ανακηρύξουνε αγία?

Ξέρω ότι στο τέλος
θα απολύσω το νου
– τραλαλά – τραλαλά-
για να προσλάβω την τρέλα
θα την φορέσω φουλάρι στο λαιμό
και σ’ ένα αμαρτωλό ταγκό με θείο βρέφος ,μάγο και βοσκό
θα τραγουδώ σιγανά:

«Στην γωνία σας εσείς ,
στον κύκλο μου εγώ
γύρω-γύρω όλοι ,
στη μέση ο Θεός
ποιος από όλους μας είναι o τρελός;»

Ω Κύριε, ελέησον το αγρίμι αυτό
πάσχει απο συμπόνια
2016 χρόνια αναμονή
δεν έχει καμιά ευχή…

Που είσαι?

Για τις απώλειες των πραγμάτων τίποτα δεν γνωρίζω.
Οι απώλειες των ανθρώπων πάντως έρχονται πάντοτε αργά.
Προηγούνται οι συμβιβασμοί
οι ταπεινώσεις
οι εκποιήσεις
οι αλλοτριώσεις,
έτσι που και με τον άνθρωπό σου γίνεσαι εχθρός και με τον εαυτό σου ξένος.
Οι νεκροί τρεις.

Που είσαι? Ο χωροχρόνος είναι εδω. Φίλος μου. Ο χρόνος πάλι όχι. Εσυ?

Στο σταυροδρόμι σου γΕλλάς

Όσο διαρκεί εντός σου η ψευδαίσθηση πως ο κόσμος αυτός μπορεί να αλλάξει, παραμένεις νέος
Οταν ξημερώσει η μέρα που ψευδαίσθηση αυτή δεν θα φιλοξενείται πια στην καρδιά και στο μυαλό σου, έχεις πάψει να έχεις οποιαδήποτε σχέση με τη νεότητα. Ισως να μην εισαι γέρος αλλά έχεις απομακρυνθεί από τη νήσο των ονείρων.Τον τόπο του ‘Δεν» του Καζατζάκη(«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος») Τον ενδιάμεσο χώρο με τις πηγές του αθάνατου νερού.Μοιραία οδεύεις ολοταχώς προς το τέλος μέσα στη θάλασσα της φθοράς.
Μεταξύ της ψευδαίσθησης αυτής και της κατάθλιψης, δεν τίθεται κανένα θέμα, καμιά συζήτηση. Επιλέγω την πρώτη.

Γιατί ανάμεσά τους, είναι το Μεγάλο Σκοτεινό Δάσος της Πραγματικότητας, του Ρεαλισμού και του Κυνισμού κι όλα με κεφαλαία για να αποδοθεί το φρικαλέο μέγεθός τους.
Ομως το ότι επιλέγω την ονειρική ψευδαίσθηση, πως δηλαδή αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και πρωταγωνιστή μάλιστα να έχει εμένα (ή έστω και εμένα), δεν σημαίνει ότι αυτόματα έχω την επάρκεια να υπηρετήσω αυτή την επιλογή. Γιατί είναι μια επιλογή πολύ πιο επικίνδυνη από την άλλη, του κυνικού ρεαλισμού.Στην ονειρική αλήθεια οι απαιτήσεις είναι μεγάλες και τα αναστήματα αναλόγως ουτοπικά. Δεν έχω να κάνω με ‘διαχειριστές’ και στεγνούς τεχνοκράτες του χρόνου και των τεμαχισμένων ελπίδων.Εδώ έχω να αναμετρηθώ με τα Έγκατα, το Αχανές και το Είναι.Τα πράγματα είναι ζόρικα, η γλώσσα διαφορετική κι εγω δεν ξέρω καν την αλφαβήτα.
Αυτολογοκριτικά πια :Ελλάς μη γελάς.Εχεις απωλέσει τη γλώσσα του Ονείρου και του Είναι υιοθετώντας την απείρως πιο βολική και… μανιτζέβελη της ‘καθημερινότητας’, της χρηστικής απλότητας, της ουδενίας πάει να πει…
Μπροστά στο πελώριο αυτό σταυροδρόμι
διανύεις με μόχθο το κάτω πόδι,
το κάθετο
κι έρχεσαι μοιραία στον κόμβο του στοχασμού
πριν την απόφαση.
Δεξιά ο κυνισμός που χασκογελάει
με χρυσά δόντια σε ένα σάπιο πρόσωπο.
Αριστερά η Αλήθεια,
το Όνειρο,
η Ποίηση,
ο Έρωτας
το Μηδέν
το Αχανές
που στροβιλίζονται ως δαιμονισμένα σύννεφα
σε ένα στερέωμα που μοιάζει μεθυσμένο
και αλλάζει ολοένα.
τι να κάνεις;
Τι να επιλέξεις;
Ποιο δρόμο να πάρεις;
Ο πρώτος μοιάζει αποκρουστικός
αλλά υπόσχεται μια μίζερη ασφάλεια
κι ένα βηματισμό ανάγκης και αίματος,
αλλά τον υπόσχεται να πάρει και να σηκώσει…
Αριστερά σου το χάος,
το τίποτε
που μπορεί να κρύβει τα πάντα…
το διαρκές μέσα στη στιγμή
το ακαριαίο που βιώνεται μια αιωνιότητα…
το τίποτα που σε ραντίζει με το Όλο…
η τρέλα…
η Αγάπη…
ίσως ο Θάνατος στο επόμενο βήμα.
Ξέρεις τι θα διαλέξεις τελικά.
Αυτό που μοιάζει περισσότερο με σένα.
Δεν θα επιλέξεις εσύ
στην ουσία
Αυτό θα σε επιλέξει
Ό,τι είσαι,
η εντελέχεια αυτού που είσαι για την ακρίβεια
αυτό θα σε επιλέξει.
Θα σου επιτρέψει την αφέλεια να πιστεύεις πως διάλεξες εσύ
έχει κι αυτό την αξία του
Κι όμως… στο τέλος του δρόμου

υπάρχει ένα ακόμη σταυροδρόμι

Εξοδος επείγουσας διαφυγής

Δεν ξέρω αν είναι τέχνη να επιλέγεις να είσαι μοναχικός
– όλο και κάποιος φόβος κρυφοκοιτάει από την γωνία του μυαλού και δεν στο λέει-
σίγουρα όμως τέχνη είναι να ντύνεις με αιθέριες λέξεις και μουσικές , στιγμές που φρακάρουν πίσω από τη φωνή.
Οταν παθαίνεις βραχυκύκλωμα μνήμης-ζοφερό- οι στιγμές μοιάζουν να βγαίνουν από αναμίκτη τσιμέντου. Και θες κάπου να το στρώσεις αλλα δεν βρίσκεις αυτί
Εξοδος επείγουσας διαφυγής>
……………
χέρι μου τρίτο
πάρε το τραίνο
πήγαινε
σε αλλοφιλο ουρανό
νυχτερινό περίπατο
σε άγρια ομορφιά
ζωγράφισε
Ολα οσα θυμάσαι

Ανοίγεις την καταπακτή των τραγουδιών και ουφφ λέξεις και μνημες ανασαίνουν:
-Ο ήχος που εκανες οταν ησουν παιδί τρέχοντας πίσω από ανυπαρκτα πουλιά.
(Ακόμη τα κυνηγάς..αλλα τώρα εμαθες, αν σε τρομάξουν, και να τα πετροβολάς)
-Μια μύτη στο τζάμι κάποιου ατέλειωτου χειμώνα κολλημένη,
-Μια χουφτα χιόνι που δεν λέει ακόμη να λιώνει.
( εδω να θυμηθώ να ψάλλω μια συγχώρεση)
-Το γέλιο ενος έφηβου κοριτσιου που βρέχει στη θάλασσα τα μαλλιά
-Την αγανάκτηση τυπωμένη πάνω σε πανό
(δεν εσβησε ακόμη κι ας τέλειωσε η πορεία)
το στουπί,το άδειο μπουκάλι φωτιά στα ονειρα
βενζίνη και χαλίκια να τριζει το μυαλό.
μολυβι -χαρτί,κρατητήριο
μεσα ή εξω
το ιδιο κολαστήριο

θρανίο και δρόμος πανεπιστήμιο
-Ερωτας, γυναίκας εναρκτήριο
ερωτας, σιωπητήριο
ερωτας αποχωρητήριο
ερωτας, αποχαιρετηστήριο
-η άνοιξη φωσφορίζει σαν ύφαλος χαμηλά, σε εγκυμονουσα κοιλιά
-Καλοκαίρια με ξεκούρδιστες κιθάρες δίπλα απο φωτιά.
-Το «σσσσσσσ αρχίζει», στα θερινά σινεμά
και στις συναυλίες,
μέσα μας
και μετά? μετά τα γνωστά…φθοινόπωρο

Η ζωή δεν είναι ποιηση ουτε πτήση, το ξέρω καλά. Μπορεί όμως να είναι ένας στιχος με ανθρώπινα ίχνη, μπροστά στην απασφαλισμένη εστω και για λίγο δική σου φαντασία.
Για λιγο μέσα της Θα χωθω, ολόγυμνη να δικαστώ

Κι ο φόβος φευγει.Δεν εισαι μόνος.Εισαι μοναχικός και μπορεις με μεταμεσονύχτια τέχνης άλματα να σπας τα φράγματα.
κλικ (μπορώ) κλακ (αντέχω)
ender και επικοινωνώ
Ακούγομαι;

Επιλογή

Ας παραμείνουμε μοναχικοί. Αλλά τουλάχιστον ας είμαστε μοναχικοί μαζί.
Σε χρειάζομαι για κεινες τις στιγμές
που προσπάθώ να εξηγήσώ τα ανεξήγητα και τον παραλογισμό που με περιβάλλουν.
Να μου θυμίζεις να μην παραβλέπω την δύναμη του μιμητισμού.
Να σου επιτρέπω να οργίζεσαι
που η δόση για το δάνειο ειναι λειψή ,το ψυγείο χάσκει μια βδομάδα άδειο
Να με απενοχοποιείς που το καράβι δεν ήρθε και η θάλασσα με ξέχασε
Εσυ θα ανοίγεις το πακέτο κι εγω θα μαγκώνω ενα τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα
εσυ θα το βάζεις στο στόμα μου κι εγω θα το ανάβω
εσυ θα το ρουφάς μαζί με εκείνα τα πράγματα που σκέφτομαι και δεν χρειάζεται να ξέρω
οπως πχ γιατί στον δικό μου πλανήτη τα πλάσματα εχουν τρία ματια και 10 πόδια?
Ζήτημα πλατυπαιδείας θα μου φυσάς εσύ
κι εγω θα  σου κλείνω το  πολυεστιακό μου μάτι .
Θα πεθάνουμε μαζί ανικανοποίητοι
με τη γεύση της στιγμής να περνά τρέχοντας πάνω απ’ τη γλώσσα
Και μέχρι τότε εσυ θα κοιτάς έξω απ το παράθυρο και εγω θα βγαίνω εξω για να κάνουμε αυτό για το οποίο ήρθαμε
Αυτό για το οποίο κάναμε τόσο δρόμο
Να περπατάμε με τα χέρια.

Sexomaniaκά κι αλλα υπονοούμενα

-Η αυτοκτονία ασκεί ηδονική έλξη στους νέους.
-Περίεργο κύριε Ψυχολόγε…
Εγώ έχω μαζί της περισσότερο σχέση μεσοαστικού ζευγαριού
κοιμόμαστε μαζί αλλά
έχουμε τόσο καιρό να κάνουμε σεξ
που κοντεύω να ξεχάσω πως είναι.

Εκείνο το πακέτο όμως που έχετε πάνω στο γραφείο σας
με καυλώνει κάπως επικίνδυνα…

-Kατερίνα Γώγου

Ο θάνατος είναι κάτι πολύ θεαματικό για να το κρύβεις, όπως οι άνθρωποι, στο χώμα.

Πόντος και Αριστερά

«[…] Πίστευα τόσα χρόνια πως η τέχνη είναι διαφυγή. Και λύτρωση. Με το δεξί μου χέρι σηκωμένο στον ουρανό -πράξη αλήθειας- ταπεινά κι όχι ταπεινωμένη, λέω πως η τέχνη δε με λύτρωσε κι ούτε διέφυγα απ’ τις απόκρημνες στροφές της τρέλας.
Όσοι ακόμα ορκίζονται στ’ όνομα της και δεν ψεύδονται σωστά κάνουν. Δεν ήρθε καιρός. Γιατί η τέχνη περιέχει άμετρο εγωκεντρισμό. Η τέχνη -εγώ για μένα μιλάω- γουόκμαν στ’ αυτιά μου και πατίνια στα πόδια, στα χρώματα σου… στη μοναξιά σου να ρολάρεις…

gogou3.jpg(χειρόγραφο)

Δώδεκα χρόνια περάσανε από το πρώτο βιβλίο.
Μέχρι τότε στην πολιτική, στο αλκοόλ, στην ανεργία μπλεγμένη. Την έβγαζα με τρελόχαπα και τσαμπουκάδες.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.822 επιπλέον λέξεις